Powiązanie badań geologicznych z cyklami antropogenicznymi: systematyczne podejście do oceny dynamiki długoterminowej struktury podaży miedzi w Chinach

struktura podaży miedzi, gospodarka o obiegu zamkniętym, wydobycie surowców z odpadów, analiza scenariuszy, surowce krytyczne

Chiny odpowiadają za ponad 50% światowego zużycia miedzi rafinowanej, a jednocześnie generują mniej niż 10% światowej produkcji kopalnianej, co powoduje strukturalną wrażliwość sektora wydobywczego pomimo ogromnych mocy przerobowych w sektorze rafinacji. Aby zaradzić tej nierównowadze, opracowaliśmy zintegrowany model dynamiki systemowej łączący moduł poszukiwań geologicznych reagujący na zmiany cen z dynamiczną analizą przepływu materiałów (MFA). Model ten w unikalny sposób uwzględnia dynamikę odnawiania zasobów oraz spadek wydajności poszukiwań, umożliwiając realistyczną ocenę bezpieczeństwa dostaw w warunkach ograniczeń geologicznych (2025–2040). Oceniamy trzy ścieżki: Business-as-Usual (BAU), Intense Extraction oraz Circular Transition. Prognozy wskazują, że popyt na produkty rafinowane osiągnie szczyt na poziomie około 17,8 mln ton w latach 2030–2032. Jednak nasycenie popytu nie zmniejsza presji importowej. W scenariuszach BAU i intensywnej eksploatacji wskaźnik zależności zewnętrznej (EDR) utrzymuje się na poziomie powyżej 60%, co potwierdza istnienie „pułapki hutniczej”, w której nadwyżka mocy przerobowych powoduje chroniczną zależność od importu. Intensyfikacja podaży okazuje się nieefektywna ze względu na malejące zyski wynikające z obniżającej się jakości rudy. Natomiast scenariusz „Circular Transition” – wykorzystujący specyficzne zasoby antropogeniczne Chin zdominowane przez sieć energetyczną – podnosi udział podaży wtórnej do 35%, zmniejszając wskaźnik EDR do około 42% do 2040 r. bez przyspieszania wyczerpywania się zasobów. Dochodzimy do wniosku, że priorytetowe traktowanie infrastruktury „wydobycia miejskiego” w stosunku do poszukiwań na nowych terenach zapewnia skuteczniejsze i bardziej zrównoważone ograniczenie ryzyka, co podkreśla strategiczną konieczność przejścia od paradygmatu skoncentrowanego na hutnictwie do paradygmatu opartego na obiegu zamkniętym.