A contribution of the centralised energy sector to the preparation of the Polish long-term energy vision
 
More details
Hide details
 
Gospodarka Surowcami Mineralnymi – Mineral Resources Management 2007;23(Zeszyt specjalny 1):143–165
 
KEYWORDS
ABSTRACT
The Polish centralized energy sector is at a major crossroad: it should meet the rocketing energy demand while most of the power production fleet has to be retrofitted in the next 20 years. This tremendous challenge should be perceived as a real opportunity to construct the new sustainable energy sector that will fulfil the future generation needs while securing the economical competitiveness, meeting the environmental European requirements and insuring the social cohesion. Thus, Poland should elaborate a long-term energy policy to deal optimally with the two major environmental issues 'Traditional pollutants' emissions' reduction (i.e. SOx, NOx) and dust. Poland should meet the requirement from the LCP Directive and the associated Accession Treaty targets which are inadequate with the Polish power sector idiosyncrasy. Contrary to its European peers, it still exists in Poland many Small Coal Combustion Installations (SCIs: less than 50 MWth) such as individual boilers or local district heating ones, which are not taken into account by these European policies. As a consequence and to economically and environmentally optimised the investments to be done, both LCPs and SCIs have to be taken into account not only for the targets to be reached in the 2008-2012 period, but also for the mid 2015-2020 term for which new NEC and LCP Directives are nowadays being prepared. As a large share of the existing capacities will have to be replaced after 2012, it would be especially counterproductive to put the effort in the 2008-2012 period only on the LCP units and doubtless more relevant to centre the efforts on the SCIs. In other words both versions (from 2001 and the new ones in preparation at EU level) of the LCP and NEC Directives should be analysed together as their implementations in Poland are strongly connected. CO2 emissions' reduction: the challenge is quite similar, as the European Union Emissions Trading Scheme (EUETS) only refers to installations larger than 20 MWth. It could be likewise more efficient to deal with the innumerable SCIs which are outside of the embraced field but of course covered by the Kyoto protocol targets. All the stakeholders of the energy sector will benefit from such a common policy negotiated with the European Union under the control of the Polish Administration. As explained in this paper, such a policy could enable to save up to Euro 67 billion - compared with a Business-As-Usual scenario - and to gain Euro 16.8 billion thanks to the Kyoto allowances surplus which could be sold on the international carbon market. This could fund and generate self-financing to take up the energy challenge outlined above. It can be concluded that relaxation of short-term constraints on Polish SOx and NOx and CO2 emissions for the centralised heat and power sectors will avoid non-justified expenditures in these sectors. The comprehensive long-term energy policy to be established should allow these cost savings to be invested in long-term retrofits that will consider the different options to reduce CO2 emissions in the power sector and as well the other gases emissions in the domestic heating sector, which generates the most harmful low-stack emissions. This global approach is likely to generate better development scenarios meeting the European as well as the Kyoto targets. This paper was first drafted in the first quarter of 2006 thanks to a collaboration of the stakeholders: F. Pchełka (TGPE), M. Niewiadomski, S. Poręba (BOT), K. Szynol, G. Paluch (PKE), G. Wolf, B. Decourt, S. Błach, Z. Krzemień (EDF), I. Grela, D. Taras (Electrabel). It was finally decided to publish the present version which is slightly updated in order to speed-up the discussion with other stakeholders from: the centralised energy sector, the gas and mining industries, the National Administration and the Academician sector.
METADATA IN OTHER LANGUAGES:
Polish
Udział scentralizowanego sektora energetycznego w planowaniu długoterminowej wizji energetycznej dla Polski
sektor energetyczny, emisja NOx, SOx, CO2, modelowanie
Polski scentralizowany sektor energetyczny znalazł się na rozdrożu: powinien zaspokoić rosnące gwałtownie zapotrzebowanie na energię podczas gdy większość jego zakładów wymaga modernizacji w następnych 20 latach. To olbrzymie wyzwanie powinno być dostrzegane jako rzeczywista możliwość stworzenia nowego, zrównoważonego systemu energetycznego, który zaspokoi potrzeby przyszłych pokoleń przy jednoczesnym spełnieniu wymogów ekonomicznych, ekologicznych (zgodnych ze standardami europejskimi) oraz zapewnieniu zgody społecznej. Tak więc Polska powinna opracować długoterminową politykę energetyczną, która uwzględniłaby dwa główne problemy ochrony środowiska: redukcję emisji NOx, SOx i pyłów oraz redukcję emisji CO2. Jeśli chodzi o redukcję emisji 'tradycyjnych zanieczyszczeń' (NOx, SOx) oraz pyłów, Polska powinna spełnić wymagania Dyrektywy LCP i powiązanymi z nią celami zawartymi w Traktacie Akcesyjnym, które nie odnoszą się do specyficznych cech polskiego sektora energetycznego. W przeciwieństwie do swoich europejskich odpowiedników, w Polsce stale istnieje wiele małych instalacji spalających węgiel (SCI: poniżej 50 MW), takich jak pojedyncze kotły oraz lokalne jednostki ogrzewnicze, które nie są uwzględniane przez strategię europejską. Planując nowe inwestycje z uwzględnianiem optymalizacji ekonomicznej i ochrony środowiska, powinno się wziąć pod uwagę zarówno LCP (duże jednostki) jak i SCI, nie tylko dla celów określonych na lata 2008-2012, ale również na okres 2015-2020, dla którego nowe dyrektywy NEC i LCP są obecnie przygotowywane. Ponieważ i tak znaczna część istniejących urządzeń powinna zostać wymieniona po roku 2012, wysoce nieefektywne byłoby więc skoncentrowanie wysiłków w okresie 2008-2012 wyłącznie na jednostkach LCP. Znacznie bardziej racjonalne byłoby je zogniskować na SCI. Innymi słowami, obydwie wersje dyrektyw LCP i NEC (ta z roku 2001 i nowo przygotowywane na poziomie UE) powinny być rozpatrywane razem, jako że ich wprowadzenie w Polsce jest z sobą ściśle powiązane. W przypadku redukcji emisji CO2 problem jest całkiem podobny do opisanego poprzednio, ponieważ European Union Emissions Trading Scheme (EUETS) odnosi się wyłącznie do instalacji powyżej 20 MW. Bardziej realne byłoby uwzględnienie skutków działania ogromnej liczby SCI, które nie są objęte tym rozporządzeniem, a które wliczają się do kwot celowych Protokołu z Kioto. Wszyscy ludzie zaangażowani w sprawy sektora energetycznego odnieśliby korzyści z takiej wspólnej polityki negocjacji z Unią Europejską, prowadzonej pod kontrolą polskiej administracji. Jak to zostało wyjaśnione w tym artykule, taka polityka pozwoliłaby na zaoszczędzenie do 67 miliardów euro - w porównaniu ze scenariuszem zwykle osiąganych zysków - i uzyskać 16,8 miliardów euro nadwyżki dzięki dodatkom wynikającym z Protokołu w Kioto, które mogą być sprzedane na międzynarodowym rynku węglowym. Mogłoby to sfinansować i wygenerować samofinansujący się mechanizm realizacji celów energetycznych opisanych powyżej. W podsumowaniu można stwierdzić, że rozluźnienie krótkoterminowych ograniczeń na emisje SOx, NOx i CO2 pochodzące ze scentralizowanego sektora energetyczno-ogrzewczego w Polsce pozwoliłoby na uniknięcie nieuzasadnionych nakładów w tych sektorach. Należy prowadzić wszechstronną i długofalową politykę, która powinna pozwolić inwestować oszczędności w działania modernizacyjne, prowadzącą w dłuższym okresie czasu do redukcji emisji CO2 w sektorze energetycznym jak i innych gazów w krajowym sektorze grzewczym, który jest źródłem najbardziej szkodliwej niskiej emisji. Takie światowe podejście do zagadnienia prawdopodobnie prowadziłoby do lepszych scenariuszy rozwoju, pozwalających na osiągnięcie celów UE i Protokołu w Kioto. Ten artykuł był wstępnie napisany w pierwszym kwartale 2006 roku, dzięki współpracy z bukmacherami: F. Pchełka (TGPE), M. Niewiadomski, S. Poręba (BOT), K. Szynol, G. Paluch (PKE), G. Wolf, B. Decourt, S. Błach, Z. Krzemień (EDF), I. Grela, D. Taras (Electrabel). W końcu zdecydowano się na jego publikację w obecnej formie, która jest nieco uaktualniona, dla przyspieszenia dyskusji z innymi osobami zainteresowanymi ze scentralizowanego sektora energetycznego, przemysłu gazowego i wydobywczego, administracji państwowej i uniwersytetów.
 
REFERENCES (4)
1.
Jestin L., Wolf G. and al., 2004a – Polish Power to 2030. ENERGETYKA, Special Edition no 4.
 
2.
Jestin L., Wolf G. and al., 2004b – A contribution to the preparation of new long-term Polish Energy Policy. ENERGETYKA, Special Edition no 4.
 
3.
European Energy and Transport – Trends to 2030 (“EETT 2030”) European Commission, Directorate-General for Energy and Transport, January 2003.
 
4.
Polish Energy Policy by 2025, Ministry of Economy of Poland, adopted by the Council of Ministers on 4 January 2005.
 
eISSN:2299-2324
ISSN:0860-0953